مثل عکس رخ مهتاب...

کنارِ من بنشین ،

گفتم مات ، یادم افتاد به مهره ای که در رخِ چشمانت مات شد

کجا بودیم ؟ 

سرِ خطِ چشمِ تو در تازه ترین غزل 

صدایِ رفتنت را ضبط کرده بودم 

و وارونه گوش می دادم ، انگار که می آمدی 

این بهترین دروغی بود که به خودم گفتم 

چه خوب شد که آمدی 

در را ببند ،

بیا تا پنجره را باز کنیم و بمانیم

بنشین ،

بمان ،

بگذار پنجره تنها روزنِ این خانه باشد 

پرده ها را کنار بزن مفهومِ پنجره زیرِ پرده ، هیچ می شود 

بیا باز هم برهنه تر حرف بزنیم 

چای بریز ، تو که نبودی فقط تلخی بود 

قندِ‌ شکسته نداریم 

می خواهم این چایِ تلخ را با قندِ طبیعیِ حضورِ تو سر بکشم ...