من اونقدر امروزوفرداهای نیامدن رادیده ام
که دیگر هیچ وعده ی بی سرانجامی خواب و خیال ارزو هایم را اشفته نمیکند........
حالایاد گرفتم فراموشی دوای درد همه ی نداشتن ها,نخواستن ها ونیامدن هاست...
یاد گرفتم که از هیچ لبخندی خیال دوست داشتن به سرم نزند.
یاد گرفتم که بشنوم تا فردا...!
وبه روی خودم نیاورم که فردا ها هرگز نمی ایند......